KV Drachten B1 en de wedstrijd met twee gezichten

Stel het volgende is het geval: een willekeurig persoon komt kijken bij KV Drachten B1 en moet in de rust de wedstrijd verlaten. Op de weg naar het parkeerterrein komt hij een vriend tegen die op weg is naar de sporthal om nog even de tweede helft van de B1 mee te maken. ’s Avonds op een feestje treffen beide vrienden elkaar en praten nog even na over de wedstrijd: “Dat was een beste wedstrijd van onze B1” begint de een. Zijn vriend kijkt hem met grote ogen aan en begint hartelijk te lachen. “Jij hebt zeker wat te veel gedronken, vriend! Het was niet om aan te gluren. Ze werden compleet van de mat gespeeld”. “Ik ben toevallig de BOB” reageert de ander wat geïrriteerd. “Weet jij wel zeker dat jij vandaag in de SNIJ Noord hal bent geweest of ben jij toevallig aan de bar blijven hangen?”.

Het bovenstaande gesprek had zomaar afgelopen zaterdagavond op een feestje kunnen plaatsvinden en beide hadden het bij het rechte eind gehad. De wedstrijd van onze B1 tegen de formatie uit Bennekom was een wedstrijd met twee totaal verschillende gezichten.

Het begon allemaal zo goed en hoopgevend. We hadden vooraf een aantal teleurstellingen vanwege blessures/ziekte van Roos, Dennis en Janna en ook Niels was nog steeds niet volledig hersteld van een slepende blessure. Met Thomas in de basis en Noa en Martijn vanuit de A2 op de reservebank hadden we weliswaar een volledig team maar het was duidelijk dat we niet in een compleet vertrouwde samenstelling konden spelen. We spraken vooraf af er vol voor te gaan, wetende dat we niks te verliezen hadden tegen DVO maar vooral dat we het als een team moesten gaan doen.

En dat deden we! KV Drachten begon fel, gretig en energiek en liet de tegenstander in de beginfase zien dat – ondanks het grote verschil op de ranglijst – er geen sprake zou zijn van een walk over. Brutaal pakten we een 3-1 voorsprong door doelpunten van Sabine, Wenke en Kevin. In deze beginfase waren we scherper en feller dan DVO en waren in staat met goed combinatiespel echte uitgespeelde kansen te creëren. Bovendien waren we alert in de verdediging en wisten met enige regelmaat de afvallende ballen te onderscheppen. DVO was duidelijk nog niet helemaal wakker en de coach nam terecht een time-out om de boel op scherp te zetten. Dat had zijn effect want binnen een minuut of vijf was de stand 3-6 in het voordeel van DVO. Wie dacht dat wij daardoor van ons stuk zouden raken, had het volledig mis want via een vrije bal van Silke en een prachtig afstandschot van Kevin stonden we even later op 5-7. Daarna ging de wedstrijd gelijk op waarbij de gasten uit Bennekom moeite hadden met ons energieke spel, ook omdat ze zelf niet hun daadwerkelijk niveau haalden. DVO scoorde weliswaar de 5-8 maar Sabine – die vorige week ook al liet zien behoorlijk op schot te zijn – schoot van afstand fraai de 6-8. Er werd om en om gescoord met doelpunten van Wenke, Silke en weer Kevin: 9-11. Een stand die met nog een minuut of drie te spelen toch wel redelijk sensationeel kon worden genoemd. DVO trok op individuele klasse nog drie doelpunten uit het vuur waardoor de rust een nog steeds acceptabele 9-14 was. Tot zover dus euforie en trots voor het team dat een uitstekende eerste helft had laten zien.

Maar nu het tweede bedrijf van de voorstelling. Wat er in de kleedkamer gebeurde? Bij ons niet zo gek veel. Positieve woorden van de coaches en complimenten voor deze puike teamprestatie. En bij DVO? Daar zullen wel wat pittige woorden zijn gevallen. En met effect. Want bij de start van de tweede helft was al duidelijk dat DVO echt niet van plan was om deze stand zo door te laten kabbelen. Met veel pressie en overtuiging begon de ploeg uit Bennekom aan een voor hen zeer prima tweede helft. En KV Drachten B1? Wij stonden nog steeds met dezelfde acht spelers in het veld misschien nog met ons hoofd bij de eerste helft. Feit was wel - en laten we daar kort over zijn - dat wij geen schim waren van ons optreden in de eerste helft. We konden moeilijk omgaan met de enorme pressie op de ballijnen, werden slordig en gehaast, maakten daardoor onnodige fouten en

van ons bewegelijke spel uit de eerste helft was niet zo veel meer over. Toegegeven, dit was deels ook de verdienste van DVO dat liet zien dat ze niet voor niets aanspraak willen maken op de play-offs voor het NK. Bovendien moest Kevin - die een uitstekende wedstrijd speelde - het strijdtoneel vroegtijdig verlaten. Martijn en later Noa kwamen er nog in, maar met al een wedstrijd in de benen was het voor hen ook een zeer lastige opgave om het verschil te maken. En ook van Niels kon na een afwezigheid van meer dan zes wedstrijd niet verwacht worden dat hij als een wonder boy de boel zou keren. Nee, de tweede helft werd een teleurstelling waarbij wij vooral onmachtig waren om enige rol van betekenis te spelen. En zo werd de wedstrijd afgefloten bij een stand van 11-38 waarbij voor ons Wenke en Thomas het doelpuntental nog enigszins dragelijk boven de tien brachten.

Een wedstrijd dus met twee totaal verschillende gezichten. Hoe dat kan? Enerzijds natuurlijk door de zeer sterke tweede helft van DVO waarin zij getergd waren om te laten zien dat zij wel degelijk een play-off kandidaat zijn. Aan de andere kant het ongrijpbare fenomeen van mentale grilligheid. Daar waar we de eerste helft vertrouwen en lef uitstraalden, verdween dat in de tweede helft als sneeuw voor de zon. Onmachtig als we waren onder de druk van DVO vandaan te komen. Dan kan het snel gaan en zakt de moraal en het vertrouwen. Wat blijft hangen? Ik denk dat we vooral trots mogen zijn op hetgeen we de eerste helft hebben laten zien. Waar we zowel collectief als individueel prachtige dingen hebben laten zien. En waaruit blijkt dat als je lef hebt en er samen voor gaat je als team boven jezelf kan uitstijgen. Noem het flow of spirit en als je dat op de mat kan leggen heb je als team echt respect verdiend. Laten we dat positieve gezicht van de eerste helft maar onthouden! Noa, Martijn en Thomas dank voor jullie inzet en bereidheid om (deels) met ons mee te willen doen.