KV Drachten B1 verlaat de hoofdklasse met opgeheven hoofd

Op de laatste speelronde moest KV Drachten B1 het opnemen tegen de B1 van Harkema-Invicta. Waar bij de meeste uitwedstrijden reistijden van anderhalf uur eerder regel dan uitzondering waren, waren we nu binnen een kwartier op de plaats van bestemming: het rustieke Harkema onder de rook van Drachten. Een echte Friese derby zo zou je kunnen stellen.

Gezien de stand op de ranglijst was deze laatste wedstrijd een formaliteit voor beide teams. Immers, Havic B1 had met grote overmacht de toppositie weten te bemachtigen, terwijl wij – toch wel enigszins teleurstellend - de rode lantaarn drager waren. Het mocht duidelijk zijn dat er vandaag in Harkema van een echte spannende strijd nooit echt sprake zou zijn. De vraag was wellicht interessanter of de ploeg uit Harkema in staat zou zijn een monsterscore neer te kunnen zetten.

Wat konden wij daar tegenover stellen? Niet zo veel zou je zeggen, maar in dit soort wedstrijden gaat het niet zozeer om de einduitslag maar veel meer op de manier waarop je als ploeg voor de dag komt. Ook nu weer waren strijd en beleving de ingrediënten die vooraf onderdeel waren van ons strijdplan waarbij we zouden proberen de verdedigende druk op de rebound hoog te houden en aanvallend compact en afwisselend te spelen.

De eerste helft lukte dat bij vlagen maar toegegeven Havic B1 was gewoon een maatje te groot voor ons. Door de hoge pressie op onze aanval was het voor ons lastig om goede kansen te creëren en doordat we ook nog eens plaatsfouten maakten, konden we slechts 5 doelpunten uit twintig doelpogingen scoren – daar waar we in de regel zo’n tien keer scoren uit een poging of 35 tot 40. Havic wist er 17 tegenover te zetten uit 65 pogingen. Qua percentage overigens niet eens zo’n groot verschil. Positief was dat wij verdedigend lef toonden en de afvallende bal een aantal keren prima wisten te onderscheppen. De tweede helft gaf eigenlijk geen ander beeld waarbij wij helaas een aantal prima kansen niet wisten te verzilveren. En Havic? Zij scoorden rustig door en kregen tegen het eind van de wedstrijd aanvallend nog meer grip op ons. Resultaat: een aantal zeer fraaie aanvallen waarbij frivool korfbal met enig showelement – voor ons - geen nadelig effect had op de einduitslag: 9-34.

En met dit laatste optreden op het hoogste podium van Nederland moeten we helaas concluderen dat dit niveau een maatje te groot was voor ons. Waar we bij aanvang van de competitie handhaving ons als doel hadden gesteld, is de harde werkelijkheid dat ons dat helaas niet is gelukt. En eerlijk gezegd: het was ook geen gemakkelijke opgave. In een poule waar twee mindere ploegen op het veld werden ingewisseld voor DVO en de Meeuwen - de koplopers op het veld in de andere hoofdklasse – waren de tegenstanders zwaar en waren alleen AVO en Spirit de te kloppen ploegen. En juist in dat onderlinge treffen konden we helaas vaak net niet doordrukken en de wedstrijd onze kant op doen kantelen. Resultaat: een teleurstellende maar ook terechte laatste plaats.

Toch is het te snel geconcludeerd dat we door het missen van handhaving van een verloren seizoen kunnen spreken. Allereerst aan het team een groot compliment dat over het algemeen steeds alles heeft gegeven, vrijwel nooit heeft opgegeven en tot het laatst toe is blijven knokken. Een team dat gedurende het seizoen grote stappen heeft gezet en bij vlagen korfbal heeft laten zien van een zeer acceptabel niveau. Als je tegen DOS’46 en DVO een helft lang mee kan komen en de stand vrijwel gelijk opgaat, doe je het echt niet slecht. En als je in een zinderende wedstrijd tegen AVO alles geeft en met een scoringpercentage van ruim 30% een gelijkspel behaalt, kun je alleen maar concluderen dat je er heel dicht bij was. Mooi om te zien is ook de ontwikkeling van individuele spelers waarbij we gedurende het seizoen steeds minder afhankelijk werden van een paar scorende spelers maar we steeds meer over alle schijven konden scoren. Waar we in het begin soms nog wel eens moeite hadden op het mentale vlak en ons kopje soms lieten hangen, gingen we steeds beter om met teleurstellingen en bleven we als ploeg elkaar steunen.

En tot slot, niet onbelangrijk, we hebben kunnen genieten van korfbal op het hoogste niveau. Met schotklok, jurytafel, time outs en met de nodige aandacht op korfbal.nl van onze sponsor Simpel was de ambiance natuurlijk super en dat zullen we zeker gaan missen. We verlaten dan weliswaar de hoofdklasse maar kunnen dit doen met opgeheven hoofd.

En nu op naar het vervolg van veld. Een lastige opgave, want om ons doel handhaving te bereiken, zullen we nog wel het een en ander moeten laten zien. Onmogelijk, zeker niet. Dat heeft de B1 vorig jaar wel bewezen. Dus we gaan ervoor en ook nu zullen we ons motto: “als je alles hebt gegeven…” trouw blijven en dan kunnen er nog best leuke dingen gebeuren.


Foto gemaakt door Jacob Heres van korfbalfoto.nl.